| De hardloopdriehoek: Pose - Fall - Pull |
 |
 |
 |
 De basis van de Pose Methode is de zogenaamde hardloopdriehoek: Pose - Fall - Pull. Deze termen betekenen: Houding - Vallen - Optrekken. Het komt er op neer dat men vanuit de juiste lichaamshouding licht voorover valt tot het moment dat het standbeen haar functie verliest en met een snelle, krachtige beweging opgetrokken wordt. Om bij de algemeen geldende termen te blijven, wordt verder gebruik gemaakt van de Engelse benamingen: Pose - Fall - Pull. De afbeelding hiernaast toont deze drie stappen in schema. Dit artikel gaat verder in op de verschillende facetten van het bovenstaande concept, waarbij aandacht wordt besteed aan zowel de achterliggende principes als aan de praktische uitvoering. Wanneer men echter het bovenstaande goed begrijpt, heeft men zich de kern van de Pose Methode reeds eigengemaakt. Vanaf dan gaat het erom de techniek op de juiste wijze aan te leren en te verfijnen. Hierover lees je hieronder meer. Pose / Houding
Hardlopen is in principe het aannemen van een hele serie houdingen achter elkaar aan. Al deze houdingen dragen in mindere of meerdere mate bij aan het voortbewegen. De ene houding is echter wel van groter nut dan de andere. De belangrijkste houding is de zogenaamde "Pose". Deze houding bepaalt de biomechanica van de hele loopbeweging: hier wordt een perfecte balans bereikt met een denkbeeldige lijn van het hoofd, door de schouders en de heupen, naar de bal van de voet die in contact staat met de grond. Hoewel de bal van de voet het grootste gedeelte van het lichaamsgewicht draagt, staat men ook niet echt op de tenen. Links ziet men de Pose-houding in ideale vorm: de knieën gebogen en het lichaamsgewicht rustend op de bal van de voet. Op de afbeelding hieronder is de gehele loopbeweging te zien, onderverdeeld in verschillende houdingen. De donkere houdingen zijn de "Poses".  Omdat de Pose-houding de meest efficiënte en effectieve is, is het zaak om deze houding tussen de andere houdingen door telkens zo snel mogelijk aan te nemen. Op die manier gaat zo min mogelijk energie verloren met het herstellen van de verloren balans. Andere voordelen van de Pose-houding zijn:
Dit kan vergeleken worden met de houding van een jachtluipaard die een prooi achtervolgt. Daarbij bevinden de poten van de jachtluipaard zich op een zeker moment alle vier onder zijn lichaam, waarbij hij vol met energie zit. Deze energie staat op het punt om los te barsten vlak voor het dier de volgende "stap" zet. De Pose-houding van de mens is net zo: op het moment dat men in deze houding staat, is men geladen met energie voor de volgende stap. De overgang is weliswaar minder extreem zichtbaar dan bij een jachtluipaard, maar het principe is gelijk.  Daarom geldt dat wanneer men de Pose-techniek onder de knie heeft, men het gevoel heeft dat men deze houding voor altijd vol zou kunnen houden, terwijl het in het begin juist veel extra inzet van bepaalde spiergroepen (met name de kuiten en de hamstrings) vraagt om de techniek correct uit te voeren. Dat is precies de reden waarom aanvullende krachtoefeningen vereist zijn: daarmee wordt het mogelijk gemaakt de techniek te perfectioneren, waardoor zo min mogelijk energie verloren gaat. Fall / ValDe tweede fase van de Pose-looptechniek is de Fall, of Val. Dit houdt in dat men zich vanuit de Pose-houding voorover laat vallen om de voorwaartse beweging in te zetten. Het achterliggende principe is dat men vanuit de ene balanspositie (de Pose-houding) via een korte toestand van onbalans (de Val), overgaat naar de volgende balanspositie. De kracht die hiervoor gebruikt wordt, is de zwaartekracht. Dat betekent automatisch dat het minder kracht van de loper zelf kost om voorwaarts te bewegen. Het enige wat de loper hoeft te doen, is te zorgen dat hij zijn lichaam op tijd opvangt met een nieuwe Pose-houding. Het moment voordat men voorover valt, kan het beste beschreven worden met een afbeelding:
De bovenstaande afbeelding illustreert de overgang van de Pose-houding naar de Valfase. In combinatie met de energie waarmee de loper geladen is in de Pose-houding, ontstaat zo een efficiënte en effectieve voorwaartse beweging die het begin kan zijn van een soepel stukje hardlopen. De drijvende kracht achter dit principe is de zwaartekracht. De zwaartekracht heeft een cruciale rol in ons dagelijks leven: alle manieren waarop we ons voortbewegen, zijn er aan onderhevig. Eigenlijk is het opmerkelijk om te constateren dat relatief weinig sporters zich verdiepen in de rol die de zwaartekracht speelt. Het is te vergelijken met zeilen zonder inzicht in het gedrag van de wind. Daarom is het van het grootste belang dat men de werking van de zwaartekracht niet alleen begrijpt, maar ook weet te benutten bij het hardlopen. Pull / Optrekken De loopsnelheid wordt bepaald door de mate waarin men naar voren valt. Om te kunnen blijven vallen, moet men echter de balans (die ontstaat doordat men zich "opvangt" na het vallen) opnieuw verstoren. In Pose Running wordt in dit verband gesproken van het "wisselen van support". Hoe sneller dit gebeurt, hoe efficiënter men kan lopen. Daarom is de rol van de hamstrings van groot belang in Pose Running.  Voordat hier dieper op in gegaan wordt, nemen we eerst een kijkje bij twee van onze vrienden: de hond en de slang. Deze bewegen zich ook voort door van support te wisselen: de hond wisselt zijn poten heel duidelijk in een lichte, soepele beweging om "lekker" voorwaarts te dribbelen. De slang heeft weliswaar geen poten, maar gebruikt wel hetzelfde principe om zijn slanke, soepele lijf voorwaarts te laten "glijden". Op vergelijkbare wijze kan de mens zijn looptechniek ook verfijnen. Dat is waar het in Pose Running om gaat.Terug naar de rol van de hamstrings: dit is de spiergroep aan de achterkant van het bovenbeen. In die positie zijn de hamstrings verantwoordelijk voor het buigen van het been. Aangezien de "Pull"-actie in Pose Running inhoudt dat de voet van het support-been omhoog getrokken wordt, moet men het been buigen en doet men dus continue een beroep op de hamstrings. Lang is men er vanuit gegaan dat juist het strekken van het been ervoor zorgde dat men hard(er) ging lopen. Er zijn echtere meerdere redenen waarom het strekken van het been niet verstandig is:
 Het loslaten van deze gedachte is soms lastig. Veelal heeft men jarenlang gelopen vanuit de gedachte dat men zichzelf voort moet stuwen door het been te strekken. Pose Running toont aan dat de efficiëntie van de looptechniek hier niets mee te maken heeft: het gaat er juist om om bewust naar voren te vallen vanuit een compacte, energieke houding en om dit te blijven doen door telkens de support-voet snel weer op te trekken.Dit artikel is afkomstig uit het boek Hardlopen met de Pose Methode.
|
